Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Από Μάνα σε Κόρη ~ Ναι, σφάλλω! Και ξανασηκώνομαι και προσπαθώ!

Αγαπημένη μου κόρη,
Η πρώτη μου σκέψη -νομίζω- όταν άκουγα τα λόγια σου και τα δάκρυά σου να ορμούν με τόσο πόνο από μέσα σου ήταν "να τα βράσω τα διπλώματα Reiki και τα διαβάσματα περί αυτογνωσίας και τη βοήθεια που προσφέρω στους άλλους και την αγάπη άνευ όρων που διδάσκω... Αν έφτασα ως αυτό το σημείο και δεν το απέφυγα, τότε να τα βράσω!!!"
Κράτησα την αναπνοή μου αυτόματα! Δεν είχα άλλη αντίδραση μέχρι να ξαναρχίσει να κυκλοφορεί το αίμα στο κεφάλι μου. Δεν θυμόμουν ούτε προσευχή ούτε τίποτε!
Απογοητεύτηκα και θύμωσα και απελπίστηκα με τον εαυτό μου, με σένα που επέμενες να βλέπεις το Τίποτα μόνο μπροστά σου και με λίγες λέξεις ισοπέδωνες όλα όσα είχα προσπαθήσει να χτίσω. Μου έριχνες το Τίποτα στα μούτρα!
Μάζεψα τα κομμάτια μου και πήρα αρκετές βαθιές ανάσες, όχι επειδή θυμήθηκα πως βοηθούν, μα περισσότερο επειδή τα ίδια μου τα πνευμόνια πάλευαν με το σφίξιμο που τόση ώρα είχαν υπομείνει.
Ήμουν μουδιασμένη... δεν ήξερα τι να σκεφτώ! Ο φόβος μου γέλαγε ειρωνικά και σάρκαζε πως δεν κατάφερα τίποτα περισσότερο από το να μεγαλώσω ένα παιδί που νιώθει πως κανείς δεν το καταλαβαίνει, πως είναι απελπισμένο και πως η ίδια του η μητέρα φταίει για το μεγαλύτερο μέρος απ' όλα αυτά γιατί δεν κατάφερε να το κάνει να νιώσει πως το αγαπά και το αποδέχεται γι' αυτό που είναι.
Όταν πια έφτασα στο δωμάτιό μου, είχα ανάγκη από κάπου να πιαστώ για να μπορέσω να ξαναβρώ την ισορροπία μου, το κέντρο μου.
Έβαλα να ακούσω μουσική... Τα τελευταία ψήγματα αισιοδοξίας μέσα μου μου ψιθύριζαν πως ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος σε αυτές τις περιπτώσεις... Έπρεπε να καταφέρω να ξαναγεμίσω το είναι μου με αγάπη!
Θύμιζα στον εαυτό μου πως οι στιγμές κρίσης είναι για να μας δείξουν πως κάτι χρειάζεται να αλλάξει... Να βρεθεί ένα νέο σημείο ισορροπίας, όπου τα πράγματα θα είναι καλύτερα, μέχρι ίσως να χρειαστεί να αλλάξουν ξανά! Η αλλαγή ξεβολεύει και ενίοτε πονά. Είναι όμως απαραίτητη προκειμένου να εξελιχθούμε.
Ήξερα, πως αρκετά από αυτά που έλεγες ήταν πάνω στο θυμό σου και πως δεν τα εννοούσες. Ήξερα πως όταν ηρεμήσεις θα δεις ίσως τα πράγματα διαφορετικά.
Όμως αρκετά από αυτά τα λόγια, πόνεσαν περισσότερο γιατί μέσα τους διέκρινα αλήθεια... Πόνεσαν περισσότερο γιατί πονούσες εσύ...
Πως να μπω μέσα στον κόσμο σου και να σε κάνω να δεις πραγματικά αυτό που νιώθω για σένα; Μπορώ; Θα είναι για καλό σου;
Να σε κάνω να δεις πως η αγάπη μου για σένα δεν αλλάζει, ούτε μειώνεται αν δεν εγκρίνω κάποια συμπεριφορά σου ή επιλογή σου, ή αν σε μαλώσω γι' αυτές.
Γιατί απλά, ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΟΥ Ή Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ!
Παιδί μου, ακόμη και οι χειρότεροι εγκληματίες έχουν μεγαλώσει παιδιά που έχουν λάμψει με τη δύναμη και την θετικότητά τους και έχουν γίνει αντικείμενο θαυμασμού ενώ όλοι θα περίμεναν και θα δικαιολογούσαν το αντίθετο.
Το θέμα είναι... πως φυσικά και έχω κάνει λάθη και συνεχίζω να κάνω και αυτό είναι αυτονόητο αφού είμαι άνθρωπος και κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Ακόμη περισσότερο μια μητέρα!
Μια μητέρα, όσο σωστά και να πράττει, όσο σωστά και να σκέφτεται, είναι αναμενόμενο, ίσως και ευχής έργο, το παιδί της να αμφισβητεί, να διαγράφει τις επιλογές και τις πράξεις της προκειμένου να γίνει καλύτερο. Είναι στη διαδικασία του "απογαλακτισμού", μια υγιής διαδικασία, αν και συχνά επώδυνη.
Όταν μένουμε όμως στα λάθη και μάλιστα στο παρελθόν, τότε δεν προχωράμε μπροστά, ούτε εξελισσόμαστε. Και αυτό αφορά και τις δυο μας.
Εγώ έχω να συγχωρέσω τον εαυτό μου για όσα έκανα και για εκείνα που δεν έκανα και να προχωρήσω.
Εσύ έχεις να συγχωρήσεις εμένα για όσα έκανα και όσα δεν έκανα και να προχωρήσεις.
Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές και μπορούμε, η κάθε μια από την πλευρά της, να δημιουργήσουμε άλλες τόσες, όμως δεν θα ήταν καλύτερα να σταματήσουμε να χρειαζόμαστε τις δικαιολογίες μας;
Μπορώ μόνο να διαλέξω για τον εαυτό μου. Για σένα, θα διαλέξεις εσύ, ό,τι και να σου πω εγώ, ό,τι και να σου πει οποιοσδήποτε.
Διαλέγω να συγχωρήσω και να αγαπώ!
Συγχώρεση σημαίνει αναγνωρίζω τα λάθη μου, έχω επίγνωση και ευθύνη για τη δική μου συμμετοχή, και επιλέγω να απελευθερώσω τα συναισθήματα που εμπλέκονται στο συγκεκριμένο θέμα και να μην κρατώ την κακία, τη θλίψη και το θυμό μέσα μου. Προχωρώ παρακάτω. Και εύχομαι να γίνω καλύτερη. Και προσπαθώ.
Στο κενό που δημιουργείται βάζω την αγάπη! Ξανά! Και μόνο την αγάπη!
Αγάπη πάνω απ' όλα για τον εαυτό μου!
Αν δεν αγαπώ τον εαυτό μου, πως θα μπορέσω να αγαπήσω τους άλλους και πως θα μπορέσω να γίνω αγαπητή;
Θυμίζω στον εαυτό μου πως αξίζω να αγαπηθώ! Πως δεν χρειάζεται να είμαι τέλεια για να το κάνω αυτό γιατί ποιος είναι τέλειος;
Θυμίζω στον εαυτό μου πως με αγαπώ Τώρα και Έτσι Όπως Είμαι! Και δεν χρειάζεται να αδυνατίσω, ή να αποκτήσω περισσότερα χρήματα ή όμορφα ρούχα ή πετυχημένη δουλειά ή πολλούς φίλους... ή....
Γιατί αν χρειάζομαι αυτά για να με αγαπώ, τότε κι όταν τα αποκτήσω, κάτι άλλο θα υπάρξει που θα χρειάζομαι ...
Μια και το παρελθόν έχει περάσει και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη, το μόνο που έχω είναι το Τώρα! Διαλέγω να με αγαπώ Τώρα! Τα πολλά μου Τώρα στη σειρά φτιάχνουν τη ζωή μου, μια ζωή μέσα στην αγάπη και την αποδοχή, μια ζωή μέσα στην χαρά και την ικανοποίηση, μέσα στην πραγματική ευτυχία.
Την αγάπη επιλέγω, γιατί η επιλογή είναι δική μου! Πάντα δική μου! Ό,τι και να γίνεται γύρω μου, όποιες οι συνθήκες και οι συμπεριφορές των άλλων, έχω πάντα την επιλογή!
Μια και δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις, μπορώ μόνο να κάνω εγώ και να εύχομαι να με μιμηθείς αν επιλέξεις να πιστέψεις πως αξίζει τον κόπο.
Με αγάπη αληθινή,
Η μαμά σου.
❦ ~ ❦ ~ ❦ ~ ❦ ~ 
Τα γράμματα αυτά Από Μάνα σε Κόρη, αισιοδοξούν να γίνουν μια σειρά από αναρτήσεις... Είναι γράμματα που έχουν την μαγική ιδιότητα να μεταμορφώνονται σε γράμματα από την κόρη στη μάνα, από τη μάνα προς τον εαυτό της, από μια μάνα στην άλλη, από μένα σε σένα ... και η μεταμόρφωση να είναι ατέρμονη και η ύπαρξή τους ταυτόχρονη!
Μπορεί να έχουν ως αφορμή κάποιο πραγματικό γεγονός που μου συνέβη προσωπικά, ή κάποια αφηρημένη σκέψη που της δίνω σάρκα και οστά, ή κάποια συζήτηση με φίλο που μου δίνει μια ιδέα... δεν έχει τόση σημασία.
Λειτουργούν θεραπευτικά για μένα, ελπίζω και για σας.
Με αγάπη αληθινή,
Χριστιάνα